OmniMino’nun Logic katmanı, kombinatoryal büyüme üzerinden çalışır. Süreç, profillerin ızgara hücrelerini (bay) tanımlamasıyla başlar. Bu hücrelerin hangi kombinasyonlarda birleşerek modül formlarına dönüşeceği Polyomino koordinasyon sistemi ile belirler. Böylece sistem, “önceden çizilmiş ve dondurulmuş planlar” yerine; kuralları sabit, sonuçları ise sayısız olasılığa açık bir üretkenlik sunar.
OmniMino’da grid, “boyanmış kareler” gibi bir alan matrisi olarak değil; profillerle kurulan bay (ızgara hücresi) tabanlı bir taşıyıcı düzen olarak ele alınır. Temel birim, kare alan değil; ölçüsü ve referansı tanımlı baydir. Polyomino koordinasyonu, bu bay’lerin kombinasyon kurallarıyla birleşerek farklı modül formlarına dönüşmesini sağlar—sistem bu yüzden eklemeli (additive) değil, kombinatoryal büyür.
Kareler sabit, formlar değişken. Polyomino kombinasyonları modül formlarını üretir.
Polyomino koordinasyonu, ızgara hücrelerini (bay) rastgele yan yana eklenen kutular olarak değil; tanımlı komşuluk ve birleşim kurallarıyla örülen, okunabilir bir düzen olarak ele alır. Hangi hücrenin diğeriyle, hangi yönde ve hangi dizilimle birleşeceği matematiksel olarak tanımlıdır. Ortaya çıkan sonuç, tekil parçaların toplamı değil; kural tabanlı bir modül kurgusudur. Bu yüzden OmniMino’da tasarım, sabit bir formu çoğaltmak değil; aynı bay setinden, aynı kurallarla sayısız farklı konfigürasyon üretmektir.
Kurallar sabit; formlar çoğalır. Polyomino koordinasyonu bay’leri modül formlarına dönüştürür.
OmniMino’da büyüme, envantere sürekli yeni parçalar ekleyerek değil; mevcut parçaların kombinatoryal uzayı genişletmesiyle gerçekleşir. Tıpkı Tetris’te sınırlı bir “parça alfabesi” ile sayısız yerleşim senaryosu kurulabilmesi gibi; OmniMino’da da standart bay seti ve sabit koordinasyon kuralları, olasılıkları lineer (1+1=2) değil, kombinatoryal olarak çoğaltır. Bu matematiksel zenginlik, daha fazla parça/ürün varyantı ile değil; daha iyi tanımlanmış kurallarla sağlanır.
Modül Alfabesi: Gördüğünüz şekiller (T, L, U, O) bir “sabit ürün kataloğu” değil; bay’lerin komşuluk/ilişki kurallarıyla türetilen sonuçlardır.
OmniMino, “seç–kur” tipinde sınırlı bir modül kataloğu sunmaz; kuralları tanımlı açık uçlu bir sistem sunar. Bu yüzden OmniMino’da tasarım, hazır formlar arasından seçim yapmak değil; aynı bay setiyle, aynı koordinasyon mantığı üzerinde yeni konfigürasyonlar üretmek ve gerektiğinde geri almak demektir. Sistem, her yeni kurulumla tamamlanıp kapanmaz; genişler, evrilir ve yeniden yorumlanır.
Open-Ended: OmniMino, tekil bir formu “bitirmek” yerine, konfigürasyon uzayını sürekli genişletir.
OmniMino’da modülerlik, Relational Multi-Valent Modularity™ (RMVM) tarafından yönetilir: modüller tek başına anlam taşımaz; anlam komşuluk, bitişiklik ve bağlantı ilişkileri üzerinden ortaya çıkar. RMVM™’nin mekanik karşılığı, Sistem Arayüzü bölümünde MAIN Interface™ üzerinden açımlanır.
Modül tek başına “parça”dır; anlamı komşuluk üretir.
OmniMino’nun gücü, “ölçek büyüdükçe yeni bir sistem” gerektirmemesidir. Aynı bay seti ve aynı koordinasyon kuralları, küçük bir kurgu (örneğin bir kabin) için nasıl çalışıyorsa, çok daha büyük bir kurgu (örneğin bir kampüs) için de aynı mantıkla çalışır. Değişen tek şey, ilişki sayısı ve genişleyen konfigürasyon uzayıdır. Böylece OmniMino, tekil bir ürün sınıfı değil; farklı uygulama ölçeklerine tutarlı biçimde taşınabilen, genellenebilir bir sistem mantığı sunar.
One Logic, Many Scales: Ölçek değişir; kural seti değişmez.
Sistem mantığını gördünüz. Şimdi bunun nasıl inşa edilebilir bir yapısal düzen haline geldiğini görmek için...
STRÜKTÜRÜ İNCELE
